Een dag met veel tranen...

29 juli 2011 10:12

Een dag met veel tranen

Zondagmorgen17 juli ben ik met Pol en Mickey (Bisou) gaan wandelen. Daarna wilde ik met Timmy en Sammy gaan wandelen omdat Timmy nog zo jong is mag hij nog niet zo ver lopen. Toen ik met die twee de hoek omging richting poort, zag ik dat deze openstond. Waarschijnlijk heb ik deze niet goed dicht gedaan, normaal voel ik altijd of de poort goed dicht is. Ik begrijp het nog niet, waarschijnlijk door de harde wind. Mickey en Pol zagen ook dat de poort open stond en renden met zijn tweeën de poort uit. Mickey rende de weg op waar net een auto aan kwam die Mickey niet meer kon ontwijken. Mickey rende weg en Pol erachter aan. Pol bleef op de hoek van de straat staan, Pol geroepen, die kwam terug. Doordat ik Pol op de hoek zag staan wist ik welke kant Mickey op was gerend, Mickey is een sprinter en kan hééééél hard rennen. Ik op de fiets erachter aan. Een paar straten verder is een veldweg, daar zag ik Mickey het maïsveld in rennen. Geroepen en geroepen geen Mickey. Ben naar huis gefietst om mijn man en mobiele telefoon te halen. Inmiddels was mijn man naar de auto gaan kijken die Mickey had geschept, maar daar was niets aan, dus dat viel gelukkig allemaal mee.

Mijn man en ik wilden op de fiets weer naar het veld fietsen toen er een auto stopte. Een cliënt van mij vroeg of wij een hond kwijt waren. Zij had Mickey zien rennen over het fietspad langs de Rijksweg richting Echt, 5 km verder en daar rende hij een dorp in. Wij in de auto naar het dorp, daar zagen wij Mickey rennen. Doordat hij een auto hoorde aankomen, rende hij gelukkig een oprit in. Ik uit de auto en toen hij mijn stem hoorde was het goed. Ik omhelsde hem en heb alleen maar gehuild, alles viel van mij af. Ik heb nog nooit een hond gezien die zo in paniek was, hij was compleet in shock, kon geen stap meer verzetten. De auto in gedragen en thuis heel voorzichtig uit de auto gehaald. Hij had een paar schrammen en de voetzolen aan een voorpoot en achterpoot waren kapot gerend. Ik ben medisch pedicure, normaal verzorg ik de voeten van mensen, maar nu heb ik de pootjes van Mickey verzorgd. Mijn cliënt heeft 's avonds nog gebeld of we Mickey hadden, zij was ook nog gaan kijken, maar had hem niet meer gezien. Ik ben mijn cliënt eeuwig dankbaar, ik moet er niet aan denken hoe het anders had kunnen lopen. Beschermengelen bestaan toch.

Mickey ligt alleen maar op de bank of in een stoel en heel voorzichtig gaat hij eens de tuin in, met wandelen is het nog niet veel en de poort die is op slot. Nu zijn we een week verder en Mickey gaat weer mee wandelen alleen schrikt hij soms nog van een auto als deze langs komt, maar dat wordt ook al minder.

Dat was ‘s morgens en ‘s avonds kwam de volgende klap: onze Duitse Dog Kiara is ‘s avonds op natuurlijke wijze ingeslapen. Zij zou in oktober 9 jaar zijn geworden. Een dag die we nooit zullen vergeten, een dag met veel tranen van geluk en een dag met veel tranen van verdriet.

Rene en Petra van Tegelen, Susteren

 

Reageer!

GINN behoudt zich het recht voor om ongepaste reacties aan te passen of te verwijderen. Anonieme reacties worden niet geplaatst.

Ongeveer 8 jaren geleden geplaatst door Carin van der Meulen

Hoi Rene en Petra, gelukkig dat het verhaal van de ontsnapping goed is afgelopen! Ik kan me indenken dat het een hele opluchting was toen je hem weer in je armen kon sluiten. Fijn dat je cliënt zo alert was. Ik wil jullie heel veel sterkte wensen met het verlies van jullie Kiara. Het maakt het verdriet niet minder, maar 9 jaar is een hele mooie leeftijd voor een Duitse Dog.