In memoriam - Dakota

18 oktober 2010 16:53


In 2003 zag ik al een aantal weken Dakota op de site staan en bijna iedere dag keek ik wel of zij er nog was. Uiteindelijk heb ik gebeld met de vraag of ik vrijblijvend mocht komen kijken en dat mocht uiteraard.

Op zaterdag reden mijn moeder, een van onze Barzois en ik naar Nederweert naar Resy Haanen om naar Dakota te gaan kijken. Toen wij aankwamen ging die dag net de laatste Galgo met zijn nieuwe baasje weg en daar zat Dakota alleen in een mand en keek een beetje angstig maar toch ook wel nieuwsgierig onze kant op.
Later zijn wij een eindje wezen lopen met onze Barzoi erbij en die twee mochten elkaar wel. Dus besloten wij Dakota te adopteren en die zaterdag is ze meegegaan naar huis. In de auto wat onrustig en niet wetend dat wij thuis nog meer Barzois en Sloughi's hadden.
Heel voorzichtig kwam ze binnen en vrijwel meteen werd ze geaccepteerd door onze andere windhonden. Ze zocht daarop een plekje waar ze nog lang geslapen heeft en uiteindelijk werd ze steeds vrijer en voelde zich prima. Dakota ging heel graag mee naar Intratuin daar voelde ze zich kennelijk op haar gemak. Als wij evenementen hadden zoals wandelingen van de Barzoi Club of Clubmatches dan ging Dakota altijd wel mee. Ze was een echt prinsesje!

Wij hebben een keer meegemaakt dat ze uit schrik voor een grote brede man die voor de riolering aan de deur stond zo ontzettend schrok dat ze meteen daarop de voordeur uit rende. Wij waren op van angst want in die tijd dat dit gebeurde (wij wonen in een landbouwgebied) reden de tractoren af en aan over de dijken. Iedereen was ingeschakeld de politie, dierenambulance, wij reden met de auto rond wat zo'n 3 uur duurde totdat ik over een van de akkers een verwarde Galgo zag galopperen. Ik roepen maar de afstand was zo groot dat ze net niet hoorde. Toen ze uiteindelijk richting de dijk rende ben ik terug gereden en rende ze een boomgaard in. Ik bleef op de dijk vlak bij de boomgaard waar ze ineens op het erf van een boerderij stond.  Ik ben de auto uit gegaan en riep heel rustig Dakota en nog eens waarop ze ineens zag dat ik het was. Ze kwam de dijk op helemaal onder het kroos van de sloot waar ze doorheen gezwommen was. Heel voorzichtig heb ik haar gepakt en in de auto naast me gezet omdat ik bang was dat ze uit angst het weer op een lopen zou zetten.  Wat waren wij geschrokken!  Ze had echt angst voor vreemden maar zeker voor grote vreemde mannen.

Op 17 augustus van dit jaar op dinsdagochtend overleed Dakota plotseling en het vreemde was dat een van onze jongere Barzois al een dag of twee erg onrustig was terwijl wij aan Dakota niets vreemds zagen. Wel was die jonge Barzoi niet bij haar vandaan te krijgen. Op die dinsdagochtend was Dakota om 5.00 uur naar buiten geweest kwispelend met mij mee de tuin ingelopen en weer terug haar mand in. Ik zei nog: ga maar lekker slapen, vrouwtje komt zo terug. Ik ging daarop met een ploegje de straat op en was rond 5.30 uur terug en alles was nog donker. Toen ik de kamer inliep in het donker zag ik de Barzoi heel zenuwachtig met zijn voorpoot aan de mand trekken en hij stond likjes uit te delen dat waren dingen die hij echt niet deed.
Ik deed het licht aan en zag Dakota in de mand maar met haar hoofdje naast de mand, dat gebeurde ook nooit. Ineens kreeg ik een schok en dacht: nee dat kan niet zo zijn...riep haar en nog eens maar geen reactie ben bij haar gaan zitten en voelde geen hartslag meer en haar hoofdje hing slap naast de mand. Moest toen zo huilen, maar al die tijd is de jonge Barzoi bij haar gebleven. Hij bleef maar voor de mand liggen en piepte en piepte. Ik heb toen 6 km bij ons vandaan "Het Hoekse Hof" gebeld het crematorium en in de loop van de ochtend Dakota gebracht, de Barzoi mee en zelfs toen ze opgebaard lag bleef Ochhotnik onze Barzoi bij haar liggen. Toen ineens stond hij na een half uurtje op en snuffelde nog een tijdje en liep toen de ruimte waar ze opgebaard stond uit. Hij had afscheid genomen! We hebben dit eigenlijk nooit op deze manier meegemaakt. Al onze honden krijgen altijd de tijd om afscheid te nemen maar hij kon het niet. In de auto bleef hij met zijn kop op de mand van Dakota liggen.

Het is nu een paar weken geleden en we zijn er nog niet aan gewend dat Dakota niet meer bij ons is. Het is best moeilijk ook al heb je meerdere honden om afscheid te moeten nemen en dan zo plotseling, oke ze was rond de 13 jaar maar dit hadden wij niet verwacht. Ze is zo stilletjes weg gegaan.

Dakota, wij zullen altijd van jou blijven houden en je vooral nooit vergeten en zijn ook heel blij dat wij jou bij ons mochten hebben. Je was een fantastische Galgo, een echte lieve vriendin.

Het ga je goed meisje !

Fam. van der Loo/ Fam. Moonen
Klaaswaal

Reageer!

GINN behoudt zich het recht voor om ongepaste reacties aan te passen of te verwijderen. Anonieme reacties worden niet geplaatst.