In memoriam - Layka

13 september 2010 08:00

Onze Layka'tje (vroeger Medina del Campo) is jammer genoeg niet meer bij ons.

Zij is bij ons gekomen op 24 juni 2004 - zij kwam de achterdeur binnen, zag 'haar' bedje, dook er in en stond niet meer op. Zelfs niet eens om ons te begroeten! Zo van... ik ben hier en dit is van mij en o wee als iemand 't durft af te pakken!! En dat was de 1e keer dat wij elkaar zagen!! Op den duur heeft zij zichzelf wel verwerdigt om ons te komen groeten en toen waren wij verkocht.

Wij kunnen niet meer met haar gaan wandelen, gaan genieten van het natuur, vrijen, haar knuffelen, lekker dingetjes geven, lekker dicht dekken, jasjes aan & uit doen, haar oortjes vrijven waar zij zo gek van was, haar lekker vasthouden, kijken hoe ze vrolijk huppelend (oortjes op en af) overal op af liep & alles heerlijk besnuffelen of gewoon lekker lui op de gras of in haar bedje liggend. Alles hield ineens op.

Na ruim 6 heerlijke (zeer korte) jaren samen, werd alles gewoon te veel - niertjes gaven in.

Voor haar is 't goed dat het allemaal zo snel ging, voor ons ging 't gewoon te snel. Wij zien en hoor haar nog overal, maar zij is er niet meer. Automatisch 's avonds nog vlug de dekentje over haar heen gooien, maar zij is er niet meer. De katjes lopen met wijde draaien om haar legplekje - haar bedje is er niet meer! Zij begrijpen 't ook niet!

Zij was zo'n lieve, zeer elegante, dametje - haar eten werd hapje voor hapje zeer fijntjes uit haar bakje gevist (katten konden meevissen!). Alles werd altijd voorzichtig besnuffeld & bedje moest 100x per dag keurig opgemaakt worden voor madammeke, anders deed zij dat zelf wel met haar ene voorpootje (en dat ging heel goed!). En 100x per dag moest ik haar dichtdekken.

En dan kon ze zo heerlijk meetrippelen als wij gingen wandelen & genieten van het mooie (niet te warme) weer. Zij had een vrezelijke hekel aan regen - dan moest je haar echt een klein beetje meesleuren & dan blijft ze maar naar achteren kijken, zo van mijn huisje is daar & waarom moet ik nu verder? En als het boven de 20 graden werd was dat gewoon te warm voor madam, dan kijkt ze je aan van dat meen je toch niet... nu een eindje wandelen?? Terwijl ik zo lekker voor mijn eigen fan'tje lig? En dat noemde zich nu een Spaanse Windhond?!!? Gelukkig vond zij sneeuw wel prachtig!

Iedereen vondt haar mooi en zo lief en iedereen mocht haar aanhalen, vooral kinderen! Daar genoot zij echt van! En daar kon zij ook uren voor blijven staan, zitten of liggen!

Wij missen haar heel erg!

Zij slaapt nu heel zacht (dichtgedekt in haar eigen dekentjes) in ons achtertuin. Zij zal altijd bij ons blijven, in onze harten. 

 

Reageer!

GINN behoudt zich het recht voor om ongepaste reacties aan te passen of te verwijderen. Anonieme reacties worden niet geplaatst.