In memoriam - Moro

10 augustus 2010 07:21

Moro een bijzondere hond…

Moro kwam in oktober 2004 naar Nederland, ik had via Resy aan Fermin gevraagd om een ‘oudere vriendelijke, evenwichtige hond’, een middenslag …hij/zij zou als ‘therapie/gezelschapshond’ werken bij beginnend dementerenden.
Fermin vond Moro geschikt en hij had het goed!

Moro was een van de eerste honden toen SCOOBY opgericht werd, volgens Fermin was hij ook de eerste die gecastreerd werd omdat hij als een echte ‘Houdini’ altijd wist te ontsnappen als er een loopse teef in de buurt was.
Moro was ouder toen hij opgenomen werd en ondanks pogingen hem ter adoptie aan te bieden bleef hij in SCOOBY.
Ik herinner me hoe dik hij was toen hij kwam…’speklap’ noemde mijn jongste dochter hem oneerbiedig, hij was toen al ± 14 jaar.
Thuis woonden er al 4 katten, een Ierse Wolfshond, een Leonberger en een Galgo, geen probleem …..Moro kwam en voegde zich alsof het altijd zo geweest was.
Typerend voor hem, hij was een echte persoonlijkheid maakte geen drukte, bleef volledig zichzelf ongeacht de omstandigheden.

Werk betekende ‘aanwezig’ zijn, koekjes krijgen, veel aaien, lekker wandelen…geen zware taak maar wel een taak met grote positieve invloed op de ouderen.
In mijn eindscriptie was hij het onderwerp en met name de positieve invloed van huisdieren op dementerenden.

Thuis was hij degene die pikte…appels van de fruitschaal, vlees van tafel bij bezoekers het liefst ( die letten niet zo op..), Moro was een alleseter een echte ex-zwerver die buiten ook precies wist waar ‘iets’ in de bosjes lag.

Hij kon zichtbaar genieten van de wandelingen , nooit heeft hij met enige hond onenigheid gehad hij was de vriendelijkheid zelve en super sociaal.
Spelen met mensen was iets wat hij niet kende, maar zelfs op zijn leeftijd leerde hij te genieten van spelen met mijn dochters.
Na ruim 1 ½ jaar werken vond ik het tijd voor hem om met pensioen te gaan, dat was ook de tijd dat er een ander hondje uit SCOOBy bij ons kwam wonen.
Angie onze ‘Spaanse tekkel’ een leuke kleine mix, zij werd door Moro geadopteerd als zijn protegé.
Samen speelden ze en verdedigde hij haar eten als de anderen er naar ( durfden) te kijken.
Als een echte SCOOBYhond kon Moro ontzettend genieten van water, hij zwom maar vond het ook heerlijk om te ‘dippen’ en naar de spetters te happen die hij met zijn poten maakte..
Tijdens een reünie van GINN hoorde hij Fermin’s stem en herkende hem dan ook onmiddellijk, kwispelend liep hij naar hem toe.

Langzaamaan zag ik de gevolgen van zijn leeftijd verschijnen…zijn ogen werden minder, zijn gehoor...
Na een verhuizing raakte hij steeds meer verward, vertoonde gedrag waar de andere honden niets meer van begrepen en soms agressief op reageerden.
Moro snapte niets van de reacties van de anderen en stond soms verdwaasd te kijken…hij was inmiddels ± 20 jaar, het was goed zo.
22 augustus is hij met zijn mooie grijze snoet in mijn handen, thuis in zijn eigen mand ingeslapen.

Moro is over de regenboogbrug, ik ben zo blij dat ik hem mocht kennen deze bijzondere hond de herinneringen die hij gebracht heeft zijn me dierbaar.

Anne Marie Niewold

Reageer!

GINN behoudt zich het recht voor om ongepaste reacties aan te passen of te verwijderen. Anonieme reacties worden niet geplaatst.