Mijn Gouden Mandje - Ginger (Peseta)

06 april 2020 07:59

Vraagt u zich wel eens af hoe het nou gaat met de hondjes die geadopteerd zijn? In onze rubriek "Mijn Gouden Mandje" ziet u hoe het met de GINN hondjes gaat. Wilt u ook vertellen hoe het met uw pas geadopteerde lieve langneus gaat? Stuur dan uw verhaal (foto's zeer welkom!) onder vermelding van "Mijn Gouden Mandje" naar: info@greyhoundsinnood.nl. We plaatsen ze dan in volgorde van binnenkomst, zodra er ruimte is op de site.

Vandaag: Ginger (voorheen Peseta)

Deze knapperd is een half jaar geleden in Nederland aangekomen. Vanwege haar mooie kleur heeft ze de naam Ginger gekregen.

Eenmaal uit de bus in Ospel was ze flink heen en weer aan het crossen; alles ontdekken. Het was moeilijk om haar in te vangen. Na de autorit naar huis, de kennismaking met onze andere honden en een in eerste instantie paniekerig-door-de-woonkamer-gesjees, ging ze in een mand liggen om al deze indrukken te verwerken.

En toen was het goed. Ze keek alles van onze andere honden af. Ze zoekt af en toe haar grenzen op, en die maken we dan duidelijk. Hoewel eigenwijs, accepteert ze die ook uiteindelijk. In het begin heeft ze een keer met mijn portemonnee gespeeld en er een parkeerkaart uitgehaald. Beide vond ik ’s ochtends ongeschonden op de vloer. Dat vond ik best wel knap eigenlijk, dat ze zo’n dunne kaart eruit heeft gehaald.

Zindelijk is ze vanaf dag 1 geweest. Het blijft me een raadsel hoe een hond die overduidelijk het leven binnenshuis gewend is, niet weet wat aaien is. In het begin liep ze er zelfs voor weg. Maar toen ze eenmaal doorhad, dat het toch heel fijn is, gaf ze zich steeds meer over, en nu draait ze zich al op haar rug, zodat ik vooral bij haar buik kan kroelen.

Ginger is niet erg op mensen gericht. Ze lijkt niet echt bang, maar is toch extreem afwachtend en voorzichtig. We merken wel, dat ze steeds meer ontdooit. Ook  hier zijn onze andere honden haar voorbeeld. Ik ben benieuwd, hoeveel laagjes we er nog vanaf gaan pellen, voordat ze echt zichzelf durft te zijn.

Ze gaat graag mee wandelen, een uur of meer is geen probleem. Trui of regenjas aan, ze vindt alles prima. In het begin nam ze alles alleen visueel in zich op; ze keek haar ogen uit. Nu snuffelt ze ook meer; geurtjes van andere honden en wild. Op andere honden reageert ze verschillend. Soms nieuwsgierig, soms afwerend, soms ongeïnteresseerd. (Dit ligt ook aan de rest van de roedel, ze reageren ook op elkaar) Een keer in het begin heeft ze haar halsband los weten te ezelen omdat ze per se naar een hond toe wilde. Ik was heel erg geschrokken, vooral omdat ze een drukke weg overliep. Gelukkig kwam ze toen na wat aarzelingen toch terug naar haar eigen roedel.

Helaas kan ze niet los, want haar jachtinstinct is zeker aanwezig, en ook katten zullen niet voor haar veilig zijn. Maar de schat snapt wel heel goed dat ze de kippen in onze tuin met rust moet laten. In het begin deed ze nog wel eens aanvalsbewegingen, maar nu staat ze bedaard toe te kijken als ik de ren in loop.

Met een van onze Podenco’s kan ze lekker rennen; hoewel ze inderdaad beide anders spelen, snappen ze elkaars intenties heel goed. Het gras in onze tuin begint al enige sporen van een racecircuit te vertonen. Met de andere honden kan Ginger ook prima door een deur. En ze weet wat ze wil! Is de mand waar op dat moment de zon in schijnt bezet, dan gaat ze er zonder pardon bij liggen. Lekker in de zon, o zo!

Kortom, Ginger begint zich al aardig in te leven. Iedereen heeft van tevoren zijn best gedaan om in te schatten of ze zich wel bij ons thuis zou voelen (bij Scooby zou ze afstand nemen van de andere honden), maar wederom maken we dezelfde ervaring: een solide roedel is de perfecte basis voor een hond om aan zijn nieuwe leven te wennen.

Namens Ginger heel veel dank aan Sandra, Anton en alle GINN-vrijwilligers. Dat jullie voor nog heel veel honden een 4ever mand mogen bemiddelen!

 

Reageer!

GINN behoudt zich het recht voor om ongepaste reacties aan te passen of te verwijderen. Anonieme reacties worden niet geplaatst.