Mijn Gouden Mandje - Mojo

23 december 2016 21:23

Vraagt u zich wel eens af hoe het nou gaat met de hondjes die geadopteerd zijn? In onze rubriek "Mijn Gouden Mandje" ziet u hoe het met de GINN hondjes gaat. Wilt u ook vertellen hoe het met uw pas geadopteerde lieve langneus gaat? Stuur dan uw verhaal (foto's zeer welkom!) onder vermelding van "Mijn Gouden Mandje" naar: info@greyhoundsinnood.nl. We plaatsen ze dan in volgorde van binnenkomst, zodra er ruimte is op de site.

Vandaag: Mojo, voorheen Ayur.

Mojo is een verhaal apart.
Na 2 rustige, ietwat angstige, altijd statige galgo's te hebben gehad, was het even wennen voor ons om een Mojo in huis te hebben.

Hij kwam bij ons op 18 juni, stapte ietwat onwennig bij ons thuis naar binnen, verkende even kort het interieur en liet zich met ogen op steeltjes in z'n mand met lekker zacht dekentje zakken. Hij deed heel ontspannen maar dat was maar schijn want bij iedere beweging van ons zat Mojo direct rechtop. Andersom trouwens ook hoor.
Uitlaten was best spannend, dubbel aangelijnd en met tracker van Elsbeth gingen we op stap. We waren gewend aan onze laatste hond, Laika, die altijd uitviel tegen alles wat ons pad kruiste. Lopen met Mojo was heerlijk. Hij liep rustig naast me en besteedde vrijwel geen aandacht aan honden die we tegenkwamen.

Na verloop van een paar dagen veranderde dit gedrag en ineens was daar een woeste uitval naar een hond die in het donker langs ons heenliep. Alles was 's avonds ineens een beetje eng en speurend om zich heen en schrikkend van ieder zuchtje wind door de bomen liepen wij ons laatste rondje.
Ook alleen thuis blijven is een lastig puntje. We hebben geoefend. Een uurtje boodschappen doen, anderhalf uur naar m'n werk. Met lood in m'n schoenen ging ik weg, want Mojo zette het steevast op een janken en joelen dat in de wijde omtrek hoorbaar was. Ik ben toen gaan zoeken naar hulpmiddelen want om die reden afhaken en Mojo afstaan wilde ik niet, natuurlijk!

Op een gegeven moment hadden we een verdamper hangen, kreeg hij stramonium en kreeg hij een volgepropte Kong als we weggingen. Okee, het heeft even geduurd maar het gaat goed. 1x bij de buren geïnformeerd of ze Mojo wel eens hoorden en dat was niet het geval. Maar het blijft een heikel puntje hoor. 1x per dag weggaan naar m'n werk is oké, maar een tweede keer op een dag weggaan is teveel.

Vanaf het moment dat we Mojo los durfden te laten, is hij langzaam aan z'n (grote) angst voor andere honden kwijtgeraakt. Hij daagt uit, rent alsof z'n leven ervan af hangt, duikt in plassen en modder, kortom, hij gaat volledig uit z'n plaat! Met z'n tong onder z'n voetzolen komt hij thuis, eet een kluif, drinkt z'n bak leeg en ploft in de mand om daar te blijven liggen tot het tijd is voor de laatste ronde.

Anderzijds is en blijft hij toch een wat onzeker hondje. Hij loopt overal achter me aan, schiet overeind als ik opsta van de bank en staat luid piepend achter de wc deur. Piepen doet hij veel en bij voorkeur de hele dag. Dat is wel eens vermoeiend want het is me nog steeds niet duidelijk waarom hij dat doet.

Al met al een hond met een gebruiksaanwijzing die je exact moet volgen. Maar wat is hij leuk, lief, druk, speels, lui, irritant, zo gek als een deur en heeft hij een ontzettend aandoenlijk prethoofd. En een viespeuk is hij ook. Geen plas of moddervlek is veilig voor hem.
Het komt wel goed met ons, we genieten van elkaar.

Groetjes Carmen

 

Reageer!

GINN behoudt zich het recht voor om ongepaste reacties aan te passen of te verwijderen. Anonieme reacties worden niet geplaatst.