Mijn Gouden Mandje - Rajah

27 oktober 2020 10:24

Afgelopen 30 mei dit jaar was het zover - mijn lieve langneuswoef zou met nog meer lieve langneuzen aankomen in Maastricht. Spannende rit daar naar toe: je gaat je nieuwe woef nu in het echt zien en kennismaken.

We werden hartelijk ontvangen en de koffie stond klaar. Het was mooi weer en we zaten buiten in de tuin waar alle hondjes relaxed rondliepen. En daar stond hij, Rajah: schitterende boy.

Hij was erg terughoudend en maakte zelf geen contact. Begrijpelijk, na zo’n reis uit Spanje en dan ergens terechtkomen in een voor hem vreemde omgeving met mensen die hij niet kent. Met alle rust in acht genomen kreeg hij een mooie nieuwe halsband en driepuntstuig om en dit liet hij met alle gemak toe. Rajah heet nu Fajah.

Thuisgekomen eerst heel klein stukje gelopen voor mijn huis voor een plas die hij wellicht moest doen. Maar hij deed dit niet. Toen naar binnen en hem in alle rust rond laten lopen zodat hij zelf alles in zich op kon nemen en besnuffelen. Daarna ging hij in zijn mand liggen en viel in slaap, natuurlijk zo moe van deze voor hem enerverende dag. Het eten ging direct goed.

‘s Avonds heel even naar buiten voor plas en poep, maar dat bleef uit. Heb Fajah kennis laten maken met de tuin en na de snuffelronde, ja hoor hoera, hij deed plas en poep. Zo, dat was eruit gelukkig, en hem met een lekkere snack beloond voor deze daad! De eerste nacht kwam hij al bij mij op bed en heeft de hele nacht naast mij geslapen, wat voelde dit vertrouwd, geweldig. Inmiddels kiest hij zelf uit waar hij wil liggen, bed, bank of mand, het kan allemaal.

Uitlaten was in het begin korte stukjes, maar hij deed niet zijn behoefte. Keek alleen maar om zich heen en was erg schrikachtig als er bijvoorbeeld een fietser of auto passeerde. Zelfs op een hele rustige zondagochtend om kwart voor zeven was dit nog te angstig voor hem. Terug naar huis en direct de tuindeur open en ja, in de tuin deed hij plas en poep, en dit mag van mij. Zo is het 3 weken gegaan. Inmiddels is het omgekeerd, buiten kent hij nu en loopt relaxed aan de riem mee. Mocht hij toch nog een plas in de tuin doen dan heeft hij hier ook de mogelijkheid voor.

De eerste keer dat de televisie aanstond schrok hij hier van: stond schuin op afstand te kijken en had een angstblaf, liep weg maar kwam toch opnieuw kijken en weer die blaf. Die beelden en geluid waren een rare gewaarwording voor hem. Na een kwartiertje was hij eraan gewend en kwam naast mij op de bank liggen.

Als ik boodschappen moet doen kijkt hij mij na uit het raam, met zijn neusafdrukken hierop geplaatst, leuk hè. En kom ik terug dan word ik heel blij begroet. Hij kan inmiddels ook naast de fiets lopen, aangelijnd natuurlijk. En heb ook met hem getraind met een veldriem van 5 meter, als hij die afstand van mij verwijderd is en ik roep hem terug of hij dan ook komt. Dit ging direct helemaal goed en natuurlijk hem dan belonen, vooral stukjes kaas vindt hij heerlijk. Het vertrouwen is er nu helemaal en kan hij op rustige wandelroutes ook zijn ‘spurtjes’ nemen. Fantastisch om hem dan los te zien gaan en je ziet dat hij blij is.

Met andere honden gaat het super, hij heeft op de hondenspeelweide vriendjes, vooral teckels zijn zijn favoriet. Hij benadert iedere hond zo rustig en is heel vriendelijk met begroetingen. Als een hond naar hem blaft dan negeert hij deze.

Ik ben heel blij en gelukkig met hem en hij doet het geweldig met alles, Superboy. Heel hartelijk dank aan alle GINN-medewerkers voor al de goede zorgen en fantastische inzet om nog vele lieve langneuzen warme gouden mandjes te kunnen geven.

Marjan & Fajah

 

Reageer!

GINN behoudt zich het recht voor om ongepaste reacties aan te passen of te verwijderen. Anonieme reacties worden niet geplaatst.

Ongeveer één maand geleden geplaatst door Jetteke

Marjan, wat heb je een prachtige hond!! En jullie geluk spat eraf :-) Heel veel geluk met elkaar!!