Mijn Gouden mandje - Runilla

22 februari 2019 18:28

Vraagt u zich wel eens af hoe het nou gaat met de hondjes die geadopteerd zijn? In onze rubriek "Mijn Gouden Mandje" ziet u hoe het met de GINN hondjes gaat. Wilt u ook vertellen hoe het met uw pas geadopteerde lieve langneus gaat? Stuur dan uw verhaal (foto's zeer welkom!) onder vermelding van "Mijn Gouden Mandje" naar: info@greyhoundsinnood.nl. We plaatsen ze dan in volgorde van binnenkomst, zodra er ruimte is op de site.

Vandaag: Luna (voorheen Runilla)

Happy Gotcha Day Luna!!!!! Exact een jaar geleden vandaag reden wij naar Ospel om jou op te halen. Ik keek er zo naar uit om je te zien, maar was ook een beetje nerveus - zou het echt lukken met de katten en Hector? Marleen Van Rompaey was erbij die dag, Ann Schram & Guido Derison waren mijn geweldige adoptie-begeleiders.... Het duurde en duurde (niet in het echt, maar naar mijn gevoel) en daar was het busje dan. Iedereen werd gevraagd om hun aanwezige hondjes vast te maken, het busje zou binnen rijden en ze wilden geen weglopers.

De poort gaat open en weer toe, wij staan op een afstand te kijken hoe ze één voor één uit hun transportkooi worden gehaald om vrij rond te lopen in de afgesloten ruimte, de benen te strekken na de lange rit uit Spanje. Mijn hart sloeg een paar tellen over, telkens begon er eentje te snuffelen, een plasje doen, wat eten, wat drinken. Er was daar een reutje bij die mijn hart deed breken, duidelijk zwaar getraumatiseerd, hij liep heel schichtig van links naar rechts, op zoek naar een "way out", wat moet hij meegemaakt hebben om zo angstig te zijn? Maar korte tijd later zag ik bericht over hem, hoe hij opengebloeid was bij zijn opvanggezin, vol vertrouwen, genietend, ik zag een filmpje hoe hij vrij en vrolijk liep en dat raakte mij weer zoooo diep. Ik zag het verschil - wauw, die mensen doen FANTASTISCH werk!

Maar terug naar mijn Luna'tje.... Bij elk hondje dat ik zag dacht ik, nee, dat is ze niet - zou ze er wel bij zijn? En plots zie ik daar zo'n schattig muisje, een beetje timide, maar niet bang. Wij zitten op onze hurken en ze komt recht op ons af. Ik dacht eerst "Geef haar ruimte, laat haar zelf komen snuffelen, niet te "overwhelming" bij het eerste contact", maar nee hoor, juffertje vond het allemaal goed. En mijn hart brak nog eens, om dan weer heel groot te worden. Je weet dat ze een rugzakje hebben en dat maakt dat je super zacht bent met hen, maar het zijn natuurlijk ook karaktertjes die je meteen testen, en dat deed mijn spookje ook wel die dag. Blijven staan, niet vooruit willen en roep je haar dan zacht of ben je toch even kordaat? Het was me ook wel wat hoor - een harnasje passen, de juiste halsband, nog een dikke winterjas, een zachte slaapmand en wie houdt nu van shoppen na een lange rit uit Spanje? Luna niet in elk geval en neem het haar eens kwalijk...

De autorit terug naar huis verliep vlot, even gestopt onderweg omdat ze begon te piepen, beetje gewandeld, plasje gedaan en hop weer verder.

Eenmaal thuis kruipt ze meteen in haar mand en daar is ze een hele tijd blijven liggen. Het was voor mij best een moeilijke periode toen, maar ik had echt het gevoel dat er een engeltje in huis geland was en dacht dan steeds aan mama die altijd tegen ons zei "gij zijt 'nen engel". Luna bracht rust en zachtheid en balans (en ook wel wat onrust en zoeken naar balans met de katten), maar het ging allemaal zo vlot, niet te geloven.

De grootste uitdaging was dag 2 naar de dierenarts gaan, mijn auto stond in panne, ik had afspraak en het REGENDE!!!!! Mijn dierenarts woont op wandelafstand, een kwartiertje van hier, maar Luna maakte er een uur van. Ze wilde niet door de REGEN, wie vindt zo iets uit? Echt poten stijf, niet vooruit willen, dus ik til haar op en wandel een stuk met haar in mijn armen, het regent verder en zij wil niet vooruit, paar stapjes, stil, wat dragen, wachten... en dan passeert er op straat een witte auto, die stopt en ik zie Sarah Dussart, mijn vroegere buurmeisje en mijn reddende engel.... Zij was op weg naar school, de kindjes afhalen, maar neemt ons mee in de wagen, zet ons snel af bij de dierenarts en rijdt verder naar school. Terwijl de dierenarts Luna onderzoekt zie ik Sarah en de kindjes passeren, ze waren terug gekomen om ons ook naar huis te brengen. 3 vliegen in één klap - wij moesten niet meer door de regen, de kindjes zagen Luna en ik zag hen nog eens na een veel te lange tijd...

En vanaf dan liep alles, vlotjes, hier een daar een hobbel onderweg, maar oh zo fijn. Ze zit in mijn hart, ze zitten in mijn hart, ik wil er zo graag nog eentje een warme thuis geven....

Luna is mijn spookje, super rustig, veel slapen, dan eens racen in het bos, of de clown uithangen in huis, zot van mensen ECHT zot van mensen, zo erg zelfs dat wanneer we een groep mensen tegenkomen in het bos die niets zeggen zij triest naar me kijkt, zo van "Waarom zeggen die niets?" Verlatingsangst zit er nog wel in, maar dat betert, ze gaat mee op bezoek, geeft mee yoga en ze weet iedereen te charmeren, draait ons één voor één rond haar vinger. Gisteren nog bij Samuel Stroobants en Pascale van Riet "Mag ze in de zetel?" - oh ja hoor, waarop ik "Goed, want ze zit er al in"  

Er zijn er zoveel die een warme thuis zoeken, moest het je aanspreken, volg je hart, denk er goed over na, want het is voor het leven, je kan ze echt niet nog eens naar een andere plek sturen omdat je het niet meer ziet zitten, maar als je het dan echt voelt, go for it - het zijn grote kado's die galgo's.....

Maar voor vandaag, HAPPY GOTCHA DAY Luna, mijn spookje, zotte muis, meissie, poppie... wat een heerlijk ding ben jij!!!

 

Reageer!

GINN behoudt zich het recht voor om ongepaste reacties aan te passen of te verwijderen. Anonieme reacties worden niet geplaatst.

19 dagen geleden geplaatst door Renée Smith

Zo lief dit!! wat hebben jullie het met elkaar getroffen... Een heerlijk verhaaltje om te lezen, echt doorvoeld, en met een oproep op het einde die recht uit het hart komt!
Veel geluk in vele vele jaren nog met elkaar :)