Roos & Marjon's Blog - 5

07 november 2020 09:30

Marjon van der Burgt heeft al vele columns geschreven voor de Greyzette, vergezeld van prachtige foto's en films van haar dochter Roos. Zij zetten dit nu voort op onze website, omdat we dan meer mensen kunnen laten genieten van de heerlijke verhalen en schitterend beeldmateriaal. Hier de vijfde blog:

Onverwachte gebeurtenis in onze roedel

In de nacht van 8 op 9 oktober 2020 werden we om half twee opgeschrikt door een ijselijk gegil van onze galga Seda. Het klonk ernstig en we renden naar beneden. Daar troffen we een hevig trillende Seda aan zittend op de bank in een vreemde houding, zodat ik in eerste instantie dacht dat er iets met haar achterpoot aan de hand was. We deden haar een halsband met lijn om en trokken haar voorzichtig van de bank af. Het lopen leek goed te gaan en in eerste instantie zagen we niets bijzonders. Ze bleef hevig trillen en als eerste gebruikte ik rescuespray voor haar en mezelf. Dit om allebei rustig te worden, zo kon ik haar beter inspecteren want er moest iets aan de hand zijn. Plotseling zag mijn dochter Roos dat ze een wond aan haar rechter zijkant had. Met een zaklantaarn erbij zag ik een grote gapende bijtwond, kon ik zo in de binnenkant onder haar huid van haar lies kijken en rechts daarvan lag het open met de huid er helemaal af. Een enorme wond en het zag er lelijk en rafelig uit. 

Seda was in het begin bij ons, rechtstreeks uit Scooby in Spanje, heel schrikkerig en vooral kon ze hevig schrikken van harde en onverwachte geluiden. Zo erg zelfs dat ze gillend in de gordijnen en achter de verwarming sprong. Maar inmiddels is ze alweer drie jaar bij ons en verbeterde dit enorm. De laatste weken echter werd ze weer wat schrikachtiger en het was niet altijd duidelijk waarvan. Soms van een geluid of beweging maar meestal konden we geen duidelijke aanleiding vinden. Op de avond van 8 oktober lag ze heerlijk ontspannen op de bank en voor het eerst naast Roky. Ik genoot van het mooie plaatje en ging met een gerust hart naar boven. Des te meer kwam het gegil in de nacht van Seda geheel onverwacht en ze moest wel door Roky gebeten zijn. Vermoedelijk was ze weer geschrokken, plotseling opgesprongen bovenop Roky, die weer van haar schrok  en haar flink heeft gebeten. Roky kon namelijk uitvallen als hij lag te slapen en je hem onverwacht in zijn slaap stoorde.

In het verleden zijn meerdere honden van ons gebeten maar vrijwel altijd door andere honden buitenshuis. Onze Chica is ooit op het strand door een herdershond op het strand gebeten en had een diepe spierwond in haar rechter achterbeen bij de heup. Door de dierenarts werd de wond eerst goed schoongemaakt, gehecht en kreeg ze een antibiotica kuur mee en pijnstillers voor de eerste dagen. Ze kreeg een speciaal jasje aan om de wond te beschermen en mocht twee weken alleen naar buiten om haar behoefte te doen en dan snel weer naar binnen. Daarna korte wandelingen aan de lijn en na een paar weken langzaamaan  langere wandelingen en het los rennen opbouwen. De eerste nacht sliep ik met  Chica op de bank beneden en ze had erg veel last van de wond. Van slapen kwam niet veel terecht en op een gegeven moment ontdekte ik dat de hechtingen los gegaan waren, het werd een bloedbad en dat midden in de nacht. Ik had een tube groene leem wond(er)pasta van de Groene Os in huis en de dierenarts had daar hele goede ervaringen mee met wonden. Zo ging ik met Chica aan de slag en plamuurde ik de hele wond dicht met leem. De leem droogde op en de hele wond werd prachtig afgedicht, maar kon wel ademen en bovendien trok de leem vuil uit de wond. De leem bleek inderdaad een wondermiddel want de wond van Chica herstelde fantastisch.

Het gebeuren van Chica schoot die nacht met Seda door mijn hoofd en systematisch liep ik de stappen van de dierenarts door. Eerst de wond goed schoonmaken en desinfecteren. Vervolgens dicht plamuren met leempasta want er viel niets meer te hechten. De huid met haren lag er helemaal af. Vervolgens de wond verbinden en een speciaal pakje aan om de wond te beschermen en een muilkorf om zodat ze er niet aan kon komen. Die nacht bleef ik op de bank slapen en Seda kwam dicht tegen mij aan liggen. De rest van de roedel kwam erbij liggen en ze waren allemaal zeer rustig. Weer was het weinig slapen en Roos en ik wisselden elkaar zo een aantal nachten af.

Seda bleef de eerste dagen thuis bij Roos als ik met de roedel wegging. Seda zat te piepen en was nauwelijks te houden. Ik besloot haar na een paar dagen toch maar in de auto mee naar het strand te nemen en korte wandelingen met rustpauzes te maken. De mannen hard aan het werk te zetten met speeltjes want anders hielden ze te veel energie over. Met een energieke roedel van vier windhonden moest ik creatief zijn en dat lukte goed. De andere honden moesten toch hun beweging krijgen en dus werden het veel kortere wandelingen, maar wel intensiever.

Elke dag moesten de wonden verschoond en ingesmeerd worden. De eerste dagen wilde ik Seda ook een pijnstillend middel geven en gelukkig had ik Petasites in huis, een homeopathisch middel dat pijnstillend werkt. Antibiotica verving ik door Belladonna als ondersteunend middel voor de genezing en Echinaforcetabletten voor de weerstand. Seda was de eerste dagen een zielig hoopje, maar na een paar dagen leefde ze enorm op en verliep de genezing van haar wonden voorspoedig. Wel bleef ze schrikkerig en uit het niets sprong ze dan op. Het vreemde was dat ze helemaal niet bang van Roky was en ook niet van de andere honden. Roky vertoonde daarentegen wel ander gedrag. Hij gromde snel als iets hem niet beviel en ook begon hij op de bank naast mijn man Philip naar hem uit te vallen. Ik herinnerde me in een televisie uitzending met Cesar Millan de hondenfluisteraar, dat zoiets ook een keer gebeurde bij andere mensen. Cesar haalde de hond meteen aan de lijn van de bank en de hond mocht niet meer op de bank als hij uitviel. Zo deed ik het ook met Roky, stuurde hem naar zijn mand maar meneer weigerde er in te gaan en ik moest volhouden. Eenmaal in de mand gromde hij met ontblote tanden naar me maar ik bleef met kalme energie voor de mand staan net zo lang tot hij zich overgaf en dit heb ik de dagen erna nog twee keer moeten doen. Tegelijkertijd hebben we Roky, Seda en Sally (zij werd ook weer angstiger) een paar weken Bachbloesem gegeven. Roky bleek onder andere Vine nodig te hebben met de betekenis 'neiging hebben anderen te domineren' en dat klopte. Seda had Rock rose nodig met de betekenis 'doodsbang en paniekerig zijn' wat ook klopte. Sally kreeg ook Rock rose want zij was ook weer wat angstiger. Onze dierenarts werkt ook met etherische olie voor dieren en hij leerde me dat een hond zelf aan kan geven wat hij nodig heeft door er aan te gaan ruiken. Hij liet me zien door verschillende flesjes met olie voor de hond te houden, de hond zelf aan geeft wat hij nodig heeft door er wel of niet aan te gaan ruiken. Gaat de hond aan het flesje ruiken dan wil hij dit hebben en bij een negeren of weg kijken,  kop afwenden, wil de hond het niet hebben. Zo hebben Roos en ik het ook met de flesjes Bachbloesem gedaan en onze honden gingen duidelijk met de neus naar bovenstaande bloesems. De afgelopen weken gaf ik de druppels op een schoteltje (twee druppels bachbloesem verdund in een flesje water met pipet)  en ze likten het uit zichzelf spontaan op. Inmiddels geven ze ook duidelijk aan wanneer ze het niet meer willen en dat betekent dat ze dan niet meer nodig hebben.

We zijn nu vier weken verder en de wonden van Seda zijn prachtig genezen, rent ze weer als vanouds rond en is ze nauwelijks schrikkerig meer. Roky valt niet meer uit, gromt niet en de roedel is weer prachtig in balans. Sally begint juist wat manser te worden en geeft steeds duidelijker aan wat ze wel en niet wil. Zo vindt ze het momenteel heerlijk om onder een dekentje ingestopt te worden en verdedigt ze haar plekje op de bank of haar eten goed. Ze komt meer voor zichzelf op naar de andere honden toe.

Zo terugkijkend op de afgelopen vier weken vond ik het heel spannend of we het zo zonder dierenarts zouden redden, het gedrag konden reguleren en aan de andere kant had ik ook het vertrouwen dat we het met elkaar zouden redden. Inmiddels zijn we toch al behoorlijk ervaren met inmiddels negen windhonden in zestien jaar tijd en de nodige calamiteiten meegemaakt hebbend. Heb ik veel geleerd van verschillende  dierenartsen en vele uitzendingen van Cesar Millan gezien, zijn boeken gelezen en filmpjes van hem op YouTube bestudeerd. Een aantal verwondingen in het verleden heb ik met leem zelf behandeld in combinatie met homeopathie en fantastische resultaten bereikt. Gelukkig is het weer goed afgelopen en zoals ik in onze vorige blog al schreef is het nooit saai met windhonden en maak je van alles mee.

Nog steeds leven we in coronatijd en zijn de regels weer aangescherpt. Toch konden we de verjaardag van Roos op 1 november 2020 heel gezellig vieren met elkaar en de vier windhonden. Zij hoeven gelukkig geen anderhalve meter afstand te houden en geldt voor hen geen maximum qua aantal! We hadden de hele woonkamer uitbundig versierd met slingers en ballonnen. En  met een prachtige taart van de banketbakker en slagroom voor de honden, feesthoedjes op, kaarsjes uitblazen, werd het toch een heel leuke verjaardag temeer daar Seda weer de vrolijke, uitbundige hond was zoals voorheen. De roedel genoot van het slagroom snoepen, want daar zijn ze gek op  en vooral in deze rare tijd is het heerlijk om zo'n roedel windhonden om je heen te hebben.

Marjon van der Burgt 

 

Reageer!

GINN behoudt zich het recht voor om ongepaste reacties aan te passen of te verwijderen. Anonieme reacties worden niet geplaatst.

28 dagen geleden geplaatst door Donna Bierling

Wat een leuk verhaal. Hier kunnen wij nog wat van leren. En wat fijn dat de lieverds het weer goed hebben.
Kijk al uit naar je volgende verhaal.

Groetjes,
Pedro en Reina (2 podenco's)
en Donna