Transportverslag/bezoek aan 112 CG

20 april 2019 11:20

Mijn bezoekje aan 112 Carlota Galgos

Zondag 7 april ’s ochtends vroeg heen, maandag 8 april halverwege de middag terug. Zo zag mijn bezoekje er in de tijd gezien uit. Het doel was om voor een lieve adoptante haar hondje Merci op mijn terugreis mee te nemen, en ook om, als contactpersoon namens GINN, in eigen persoon kennis te maken met Charlotte del Rio, oprichtster en hart en ziel van de shelter 112 Carlota Galgos in een klein dorpje bij Malaga, Spanje.

Ik had al vele van haar overpeinzingen, mijmeringen, meditaties soms bijna, gelezen. Ze schreef ze gedurende de uren dat ze in de avond bij Mojo in zijn huisje zat. Mojo de oude galgo die binnen was gekomen met een totaal verwaarloosde Leishmaniose infectie, onder de korsten en wonden. Mojo, die onder haar zorg en liefde weer in het leven ging geloven en een nieuwe vacht kon laten groeien na eindeloze wasbeurten en insmeringen en medicijnen. In de avond riep hij Charlotte en dan ging zij naar hem toe. Zat bij hem en overdacht de dag, of het lot van vele galgo’s in Spanje, of haar belofte van leven en vrijheid aan de honden die ze onder haar zorg neemt, soms ook haar uitputting en wanhoop om het leed dat nooit lijkt te eindigen.

Ik was geraakt door haar intense verbondenheid met haar honden en wilde graag zelf ervaren hoe de sfeer daar zou zijn. Mojo kon ik niet meer ontmoeten, korte tijd voor mijn verblijf was hij verhuisd naar zijn gouden mandje!

De ontmoeting met Charlotte op het vliegveld was meteen heel hartelijk ~ “Eindelijk, ben je daar!!” En al in de auto begon het gesprek dat bijna tot aan de avond duurde. Het gesprek over het reilen en zeilen van de shelter, over haar keuze voor GINN, haar commitment naar het redden van galgo’s. Ook over haar grote dankbaarheid naar iedereen die ook het leven van galgo’s wil redden. In de eerste plaats haar man en drie kinderen die zich allemaal zo enorm inzetten voor de shelter en dat ieder dat op zijn of haar eigen manier doet, allemaal anders maar allemaal bewogen door het treurige lot van deze zachtaardige honden. Over contracten en contacten, over transport, over onze samenwerking.

Eenmaal op de shelter aangekomen, kreeg ik een rondleiding. De honden verblijven in houten tuinhuisjes met een eigen omheind uitloopgebiedje, de bays zoals Charlotte ze noemt, meestal met 4 of 5 honden bij elkaar. Elk huisje heeft zijn eigen naam: Garden bay, Lifeline bay, Quarantine bay, Homeward bound bay, Therapy bay. Daar zitten honden bij elkaar die op een vergelijkbaar punt in hun ontwikkeling zijn. Hun ontwikkeling van kapot gemaakt naar hond zijn. Naar leven en vrijheid. En uiteindelijk naar huisdier zijn.

De orchard, boomgaard, verbindt de meeste van deze bays met elkaar en is een plek waar de honden elkaar ontmoeten en met elkaar spelen. Er is ook nog de Arena, een zandveld, om uit te rennen, en ook een groen veld.

Ik heb er zoveel honden ontmoet die ik al via Facebook kende: Cerezo, Alessia, Erlea, Azai en Azaria… Lief, vrolijk, angstig, verlegen, het is er allemaal. En allemaal hebben ze de belofte van Charlotte gekregen dat haar liefde voor altijd is.

Zo spiritueel als ze is en verbonden met de ziel van deze honden, zo met beide voeten op de grond en stevig en duidelijk is ze ook!  “Excuse me??! What is going on here?!!” en de groep formeert zich om haar heen en bedaart weer. Machtig om te zien!

Er komt ook een kliniek op het terrein, zodat er niet meer zoveel tijd verloren gaat met op en neer reizen naar de dierenarts. Kleine dingen kunnen ze al zelf, bloedonderzoek bijvoorbeeld, en dat scheelt al zoveel…  Er werkt een dierenarts op de shelter, Rosa heet ze, en dat is fantastisch. Via donaties wordt beetje bij beetje de kliniek ingericht en kunnen de werkzaamheden langzaamaan uitgebreid worden. Alles zelf gebouwd, met helpende handen die uit de mouwen gestoken worden en bekostigd via de donaties.

De honden zijn vaak zo ernstig getraumatiseerd als ze binnen komen, dat het soms letterlijk jaren duurt voor ze klaar zijn voor adoptie. Daarom wordt de shelter op meerdere manieren gesteund. Teaming is er een van, waarbij de deelnemers elke maand slechts één euro doneren. Bijna niets voor ieder afzonderlijk, maar tezamen een inkomen voor de shelter waar elke maand weer op gerekend kan worden. Een andere belangrijke bron van inkomsten, die het werk zoals Charlotte het doet mogelijk maakt, is het systeem van Life Line Parents. Daarbij neemt de donateur financieel een deel van de kosten van een hond van voorkeur op zich. Het is duidelijk dat de adoptiebijdrage die een adoptant betaalt nooit kostendekkend is, dus zonder die extra steun zou deze shelter niet kunnen bestaan. Er heeft zich gelukkig een groep mensen verzameld die als een familie om Charlotte en haar werk heen staat en haar steunt.

Een belangrijk onderdeel van wat er die ene dag voor mij te doen was, was meehelpen bij het badritueel van Merci en Ethan, die ook met me mee naar Nederland ging. De dag vóór vertrek naar het gouden mandje – waar ook ter wereld – wordt elke hond zorgvuldig en liefdevol gebaad. Er is een speciaal bad op hoogte voor gemaakt. Water op lekkere temperatuur, shampoo, uitspoelen, afdrogen met een zachte handdoek en nog inwrijven met een geurige olie, dan een warm jasje aan en nieuwe halsbanden – eentje speciaal gekozen voor de hond, de andere de roze 112 Carlota Galgos halsband. Nieuwe halsbanden voor een nieuw leven. Aanlijnen met dubbele halsband is een methode die Charlotte toepast als veiligheidsvoorzorg. Bij een extra angstige hond die naar buiten gaat, ook een tuigje.

Ontroerend en intiem, dat badritueel. De hond in het middelpunt, geen andere hondjes erbij.  Het lijkt of ze het aanvoelen dat ze gaan vertrekken, ze zijn vaak al wat stiller op de dag voor vertrek. En het bijzondere bad voegt daar zeker nog aan toe.

Het is ook duidelijk te zien dat het afscheid, hoe fantastisch ook omdat een hond aan een echt huiselijk leven kan beginnen, ook een verdrietige kant heeft voor het gezin Del Rio en zeker voor Charlotte. Met elke hond die vertrekt, gaat een stukje van haar hart mee. In het geval van Merci was echtgenoot Dioni ook geraakt door haar vertrek. Hij begeleidde me op maandagochtend naar het vliegveld van Malaga, waar hij beide honden veilig door de douane loodste.

Ik ben nog nooit zó zenuwachtig geweest tijdens een vlucht! Gelukkig had ik de beide transportboxen op een bagagekarretje bij het vliegtuig zien staan, dus het was in ieder geval zeker dat ze mee aan boord waren. Maar wat had ik graag bij ze willen zijn, ze willen zeggen dat het allemaal goed zou komen, dat ze onderweg waren naar hun ‘forevers’. Natuurlijk mag dat niet, dus dan maar vanuit m’n hart ze toegesproken en bemoedigd.

Aangekomen op Rotterdam Airport ging het allemaal heel soepel, fijn overzichtelijk daar en eenmaal door de grote deuren heen waren daar de blije nieuwe vrouwtjes van beide hondjes. Snel een appje naar Charlotte: ze zijn veilig, wees maar gerust!

Het was in uren misschien niet veel, maar in beelden, geuren, geluiden, emoties en informatie des te meer. Ik ben heel dankbaar dat ik met sponsoring deze reis heb kunnen maken en ik ga des te enthousiaster als contactpersoon voor 112 Carlota Galgos aan de slag!

Renée

 

Reageer!

GINN behoudt zich het recht voor om ongepaste reacties aan te passen of te verwijderen. Anonieme reacties worden niet geplaatst.

27 dagen geleden geplaatst door Hannie & Arrno

Fijn te lezen dat je waardering hebt voor deze kleinschalige liefdevolle opvang van 112 Carlota Galgos.

pootje Violeta

28 dagen geleden geplaatst door Kristine Mackenzie

Fijn om te lezen wat deze reis je gebracht heeft, en Charlotte's plek door jouw ogen te zien... voel me geroerd door de liefde voor deze honden! <3

29 dagen geleden geplaatst door Desiree Buskens

Dank je wel voor dit mooie verslag Renée, het voelt net of je er zelf bij bent. Dank je wel dat je dit hebt gedaan.