Vergeten honden

06 oktober 2017 19:28

Voor alle windhondenliefhebbers, die galgo’s en greyhounds adopteren…

Wij zijn heel erg blij dat jullie galgo’s en greys een beter leven geven en hen helpen hun verleden te overwinnen. Zij verdienen een beter leven, dus we zijn jullie daar dankbaar voor.

Wij willen jullie echter vragen, als je van plan bent om een windhond te adopteren, ook eens te denken aan de Vergeten honden. Dit zijn de oudere honden, de reuen, de zwarte honden, degenen die ziek zijn (Leishmaniose of een ander lichamelijk gebrek) en de bange/verlegen honden. Zij zijn net zo lief, net zo mooi en hebben het minstens net zo hard (of nog harder) nodig om een thuis te vinden. Velen van hen zitten al 1 of meerdere jaren te wachten en dat is niet eerlijk. Tijdens het jachtseizoen worden er tienduizenden gedumpt en de mooie en makkelijke honden gaan als warme broodjes over de toonbank en de minder gangbare honden blijven achter, bij het “overschot” van het jaar daarvoor en het jaar daarvoor.

In de 13 jaar dat ik Spaanse honden heb, heb ik zelf twee traumahonden geadopteerd. Bella, Podenca, vorig jaar overleden. Zij was overal bang voor buitenshuis. Maar met begeleiding en veel geduld is zij helemaal hersteld binnen een jaar of drie.  Het kost gewoon tijd. Matsi, zwartwitte galga, nu 5 jaar bij mij. Grote paniek bij alles wat ze tegenkwam. Overal bang voor, mensen, gillende kindertjes, fietsers, auto’s, de wind en waaiende takken en blaadjes. De grote paniek is nu wel weg, maar ze zal altijd een bange hond blijven, dat gaat er niet meer uit. Maar zij mag zijn, wie ze maar kan zijn. Rekening houdend met haar angsten en proberen bepaalde dingen te omzeilen, is dat prima te doen. Ik wil wel een onderscheid maken tussen verlegen/schuchtere honden en een traumahond. Een verlegen hond is zijn vertrouwen kwijt in de mensen. Na adoptie merken ze dat ze met liefde worden behandeld. Vaak overwinnen ze hun schuchterheid na 1 of enkele weken.

Ik heb een oudere zwarte galga, Sonrisa, van 7 jaar. Prachtig lief gezichtje met die grijzende snoet. Een liever meisje heb je nooit gezien. Stabiel, evenwichtig, zachtaardig en een grote knuffelbeer. Zij is de kalme factor in mijn roedel. Topgirl!

Ik heb een galgo met Leishmaniose en een kapotte achterpoot geadopteerd, Sabri, 7 jaar bij mij geweest, in juli dit jaar overleden op 12-jarige leeftijd. Mijn allergrootste vriend en the love of my life. Met medicatie is zijn Leishmaniose altijd goed onder controle geweest, met jaarlijkse bloedtesten om controle te houden.

Ik heb ook andere galgo’s gehad (en heb ze nu nog) waar niets “aan mankeert”: Brego en Floyd, lieve galgoreuen, die inmiddels al niet meer leven. Odie, klein teefje en dikke pretletter en sinds kort Tomi, 4 jaar oud, mooie sterke brindle reu, lieve, lieve schat. Ik heb dus altijd een mix gehad van “normale” honden en honden waar wat mee is. Dit is heel goed te doen, want de sterken helpen de zwakken, de blije en stabiele honden helpen de bangerds.

En als je een traumahond of Leishmaniosehond niet aandurft, dan kun je ook gaan voor een zwarte hond of een oudere hond, waar geen problemen mee zijn. Of kies eens een keer een reu. Als je ze maar een veilige en warme plek en veel liefde kunt bieden. Dat is alles wat ze nodig hebben.

Kortom: Ik wil jullie vragen om alsjeblieft ook eens te kijken naar een hond die minder kans heeft vanwege ziekte, vachtkleur, leeftijd of angst. Ook zij hebben het hard nodig om gekozen te worden.

Dankjewel namens de Vergeten honden.
Tina – webmaster GINN. 

commercial photography locations

 

 

Reageer!

GINN behoudt zich het recht voor om ongepaste reacties aan te passen of te verwijderen. Anonieme reacties worden niet geplaatst.

8 dagen geleden geplaatst door Hannie

Wat heb je dat mooi gezegd Tina, ik heb zelf 2 zwarte Galgo's en vind die natuurlijk het ALLERMOOIST !!!!!!! Sorry voor mijn brindle mannetje en mijn Podenco meisje, haha

12 dagen geleden geplaatst door Tina - Webmaster GINN

Hoi Marja, heel veel sterkte met het verlies van Luna, wat mooi dat je haar zo'n fijn leven hebt gegeven. En helemaal geweldig dat je voor Rowena gaat, met de trieste ogen. Wat zul jij haar leven kunnen verrijken. Dankjewel, lieverd. XXX

12 dagen geleden geplaatst door Marja de konink

Hallo Tina des te blijer wordt ik door jouw verhaal en sterkt me in de keuze wederom een vergeten hond te adopteren!Met veel verdiet maar overweldigd door haar liefde en gekkigheden hebben we onze zwarte galga Luna met haar manke poot vanmorgen moeten laten inslapen.Ze komt uit Scooby en was 6 jaar toen ze bij ons kwam.We hebben nog 7 jaar van elkaar mogen genieten!Stiekem heb ik al gekeken en zie Rowena al sinds 2016 bij Scooby met die trieste ogen!Onze galga Sunny van 8 jaar is nu alleen en gunnen we ook weer een maatje!Zij heeft Luna gelukkig ook nog een dik jaar mee mogen maken.Dus ondanks de tranen en het gemis is er dankbaarheid en zal er weer ruimte komen!Ruimte voor weer zo,n geweldige hond die we graag nog mooie liefdevolle jaren gunnen!

13 dagen geleden geplaatst door Tina - Webmaster GINN

Dankjewel Nanja, wat een lieve en mooie aanvulling!

13 dagen geleden geplaatst door Nanja Tierie

Recht in mijn hart, onderstaande stukjes! Als opvangadres heb ik al verschillende vergeten/zwarte/oude honden gehad, en wat een mooie momenten als ze toch nog heel snel werden geadopteerd!!
Het is al vaker geschreven; een bange hond is in het begin natuurlijk "bewerkelijk", maar je krijgt er zo veel voor terug. Dat eerste stukje vertrouwen van de hond wat je krijgt, opent je hart!
Het is na die 1e stap vooruit, voor mij helemaal geen extra moeite meer, de hond wordt je extra dierbaar!

Nu na 2 jaar met mijn eigen bange hond met rugzakje, geniet ik nog steeds, nog steeds doet ze stapjes vooruit!
Afgelopen maand was ze zo blij dat ik terug kwam van boodschappen doen, dat ik haar tandjes zag (lachen) voor de 1e keer en dat ze rondjes ging racen. Ze laat steeds meer haar werkelijke prachtige karakter zien! Liefs Nanja

13 dagen geleden geplaatst door Jetteke

En wat ook belangrijk is om te melden, is dat er binnen GINN altijd genoeg kennis voorradig is hoe met een bange of getraumatiseerde hond om te gaan. Dus er is altijd hulp...

13 dagen geleden geplaatst door Tina - Webmaster GINN

Dankjewel Donna. Jij, als vrijwilliger in een Spaans asiel, weet dit als geen ander.

13 dagen geleden geplaatst door Donna

Lieve Tina, jij slaat de adoptiespijker op zijn kop!!! Al jaren zie ik het met lede ogen aan, hoor ik wat potentiele adoptanten bij voorbaat op hun wensenpakket hebben staan en welke (uiterlijke) kenmerken ze van hun rescue-asielhond verlangen. Ik wil het best schrijven; ook in rescueland worden bemiddelende organisaties in diverse landen boos op elkaar en de reden is dat ze allemaal de mooiste makkelijke teven aan willen kunnen bieden. Hoe dat komt? Dat komt omdat de potentiele adoptant daarom vraagt. Het asiel blijft ieder jaar zitten met precies die honden die jij beschrijft en ja, het is écht waar, er wordt aan een asiel “getrokken” om de mooie nieuwelingen. Een nog niet in het asiel gearriveerde makkelijke mooie teef is bij voorbaat al gereserveerd voor een organisatie. Een ander (minder gewild) exemplaar die op dezelfde dag wordt gered zal moeten wachten. Niet iedere adoptant of organisatie is zo. Gelukkig niet. Ook bij GINN mogen honden op de website komen die een rugzakje hebben (medisch of psychisch). Wat ik het ergste vind in dit verhaal? De honden. De honden die niet in trek zijn voelen het, weten het, ze zien de mensen voorbij lopen zonder hun naam te noteren, ze zien dat andere honden uit hun hok worden meegenomen voor aandacht, speelsessies om karakters te leren kennen, foto’s en video’s, en ze zullen algauw het verband zien als die hond na korte tijd wordt meegenomen en nooit meer terugkomt. Alle asielhonden willen die transportbus in. Elk transport weer. Ze weten het! Ze zijn blij als ze die bus in mogen. Bij de hokken zelf rumoer, alle honden weten dat er een aantal van hen naar de parking mag. Hoe verschrikkelijk is het dat je hokmaatje weg mag, jij achterblijft, er een nieuw hokmaatje komt die ook weer eerder weg mag. Soms zie je zo’n hond het helemaal opgeven. Een dag in het asiel is voor een hond geen pretje. Een week, maand...wat denk je van een jaar? Of nog langer? Omdat mensen toch veelal gaan voor makkelijker en/of mooi. Tina, dit is zo mooi geschreven, Namens de langzitters zonder stem. Respect!

13 dagen geleden geplaatst door Tina - Webmaster GINN

Dankjewel Gonny, lief :)

14 dagen geleden geplaatst door Gonny Adje & Jaime

Wat een mooi verhaal Tina.. en je pleidooi voor de vergeten honden kan ik alleen maar ondersteunen.
Ik heb natuurlijk 2 zwarte lieve mannen zonder trauma's of ziektes... maar door alle informatie zoals in jouw artikel zal ik de vergeten honden in gedachten houden...je weet maar nooit... dank je wel! X