Over ons » Media » Claudia van der Smissen

Claudia van der Smissen

Hmmm... lastig een stukje over jezelf schrijven. Bij het begin beginnen dan maar!

Ik ben Claudia, 38 en woon in Druten samen met mijn man Michel. In het dagelijks leven ben ik bezig als vrijwilligster in een dierenasiel in de regio en help ik bij 's Heeren Loo met de begeleiding van een groep ernstig meervoudig gehandicapten bij de activiteit paardrijden.

Toen ik eind 2000 een uitzending op tv zag van Martin Gaus over de Spaanse Galgo’s en GINN heb ik de dag erna contact opgenomen om te vragen of ik iets zou kunnen doen. Ik ben toen hand-en-span diensten gaan doen op de achtergrond (ik ben meer een achtergrond type, beetje verlegen in sociale situaties); zoals artikelen en e-mails uit het Engels vertalen naar het Nederlands, Greyzettes nieten en adresseren (vóór het digitale tijdperk), promotieacties verzinnen (de Rocks Vijfjes actie bestaat nog steeds!), afwisselende dingen. Zelf hadden wij toen nog geen honden.

Al gauw ben ik eens gaan kijken bij een adoptiedag; hoe zou dat allemaal in zijn werk gaan, helpen met het invullen van adoptieformulieren... maar nee er kan nog geen hondje mee naar huis!! Jaja, tuuuuurlijk... op slag verliefd op een gestroomde Galgo die zich steeds in de verkeerde ruimte aan het promoten was. (Waar mensen die al met een hondje waren gematcht zaten te wachten tot ze aan de beurt waren om hun formulieren in te vullen) Manneke toch! En wat gebeurt er… hij bleef over aan het einde van de dag. Nou dit moest zo zijn... na wat overleg met Resy mocht Oran (zo hadden we hem al genoemd) nog even daar logeren totdat ons eigen huisje klaar was. We zaten net in een verhuizing. Eindelijk konden we hem een paar weekjes daarna op gaan halen! We zijn allebei opgegroeid met honden thuis, maar dit zou ons eerste echt eigen hondje worden! Oran, 3 jaar, een clown, grappig en lief, nergens bang voor en met een passie voor tuinieren, haha.

Een half jaartje daarna zijn we voor de eerste keer naar Scooby geweest. Er stond toen nog niet veel meer dan een schuur en een grote koeienstal. We hebben o.a. koeiendrinkbakken van cement eruit gehakt, waterleidingen aangelegd, op de zolder van Fermin dekens en jasjes uitgezocht, de operatiekamer (die destijds ook bij Fermin aan huis was) schoongeschrobt na een noodgevalletje en nog veel meer werkzaamheden die je in een dierenasiel doet (poep ruimen, poep ruimen en poep ruimen). Heftige ervaring, emotioneel ook als je ziet hoe Spanjaarden even aan komen rijden en twee honden uit de kofferbak van de auto trekken en dumpen, of eisen Fermin METEEN te willen spreken want anders gaan de honden eraan.

Natuurlijk is het zeer lastig om in Scooby rond te lopen en niet verliefd te worden op een van de vele vele lieve mooie zachtaardige hondjes. Wie zijn wij om daar niet aan toe te geven! Dus Galgomeisje Ezra werd voor ons gereserveerd. Een super verlegen mager meisje. Zij kwam wat later met een transport mee naar Nederland. Er was meteen een klik tussen Oran en Ezra. Ezra, 4 jaar, was erg bang, vooral voor mannen. Maar we hebben haar op haar eigen tempo laten wennen, langzaam maar zeker steeds een klein stapje vooruit... zo mooi om die ontwikkeling mee te maken!

Oran kreeg dat jaar suikerziekte. We gingen leven via een strak schema van eten en insuline-injecties. Inmiddels was ik voor GINN de Doggynet website gaan beheren. Ook ging ik soms met de GINN kraam mee naar evenementen, zoals bijvoorbeeld de Libelledag, een dierenartsenbeurs en de reünie in Amersfoort. Ook gingen we nog een keer terug naar Scooby, namelijk om alles voor te bereiden voor de grote opening. Binnen veel poetsen zodat alles er spik en span mooi blinkend uitzag en buiten de gewone dierenasielwerkzaamheden (poep ruimen, poep ruimen en poep ruimen... kennels schoonspuiten, oh ja en heel veeeeeeeel blikken openmaken en in de mixmachine leegmaken om het te mengen met brood en kip en het daarna te voeren via grote tonnen in de paddocks). En natuurlijk veel knuffels geven aan alle hondjes.

We hebben twee keer een opvanghondje in huis gehad, allebei bleven ze ongeveer een half jaar hier. Het was erg moeilijk om ze weer te laten gaan... maar ook mooi om te zien hoe goed ze terechtkomen.

Helaas is Ezra op 10-jarige leeftijd plotseling overleden. Gelukkig is ze wel hier thuis in mijn armen heengegaan, ons lieve lieve meiske. Oran zijn suiker was stabiel maar hij kreeg ook last van zijn lever en dus moest hij op een speciaal dieet. Oran miste Ezra heel erg en huilde de buurt bij elkaar. Dit was op slag over toen ik twee katten mee naar huis nam uit het dierenasiel hier, waar ik ook vrijwilligster ben. Dikke vrienden! Oran is uiteindelijk toch 13 jaar geworden!

Wij hadden altijd al de droom om eens een Barsoi aan ons gezinnetje toe te voegen. Daar kun je dan wel weer langer mee wachten, maar dan komt het er nooit van en zo kwam ik Mihail tegen. Nog overgebleven uit een nest pups en intussen anderhalf jaar. Hij zocht een rustig huis zonder grote roedel andere honden, want Mihail is een gevoelig hondje dat zich afzondert als het hem te druk is. Wat een grote lieve knuffelbeer is hij! Als een prins ligt hij hier laaaanguit op de bank. Ja precies, op die manier die windhonden eigen is, pootjes in de lucht... ach ja, wij zitten wel op de grond, hoor. Af en toe gaat Mihail ook mee als aaihond naar 's Heeren Loo. Inmiddels is hij bijna 4 jaar en dikke maatjes met de vier ex-asielkatten die ook bij ons gezinnetje horen. Mijn gevoel zegt dat er nog wel eens een Galgomaatje bij gaat komen in de toekomst, wanneer er weer wat meer zekerheid is qua werk/inkomen.

Ik hield ondertussen steeds de Doggynetsite bij voor GINN en ook de “Zoek hier een dier”site. Sinds kort zijn die twee sites afgesloten en verzorg ik het hondenbestand op Facebook en de website. Heel leuk werk om te doen.

Oeps, nu is het toch nog een heel verhaal geworden! Wie weet komen we elkaar wel tegen bij een van de komende evenementen van GINN en andere stichtingen!

Groetjes, Claudia van der Smissen – van Dreumel

 

M
M
M
M
M
M
M
M
M
M
M
M
M
M
M
M
M
M
M
M

Enkele van onze honden

S S S S S S