In Memoriam Camino

27-02-2016 Vanmorgen is Camino ingeslapen. Camino heeft jarenlang een liefdevol thuis gehad bij Marina en Rinus Lamper, waar zij mocht zijn zoals zij was.
We danken zowel Rinus en Marina als alle virtuele adoptanten heel hartelijk voor hun hulp en steun.

Camino

Camino is een extreem getraumatiseerd meisje dat haar leventje veilig mag leiden onder de warme vleugels van onze vrijwilligers sinds jaar en dag, Marina en Rinus. Op haar eigen manier is zij daar gelukkig, en Marina en Rinus hebben eindeloos geduld om Camino te laten leren dat het leven niet overal zo eng is als daar, waar zij vandaan komt. Omdat wij Camino absoluut de stress van een verhuizing willen besparen en omdat zij meer dan welkom is bij Marina en Rinus, hebben wij besloten haar aan te bieden voor virtuele adoptie.

----------

Camino was 1 van de honden die bij Antonio de hondenverzamelaar uit Sevilla vandaan kwamen, en door Fermin naar Scooby zijn gebracht.

Zoals zoveel van hun lotgenoten werden ze in Sevilla onder erbarmelijke omstandigheden gehuisvest en liepen en sliepen in hun eigen ontlasting, zaten onder de schurft en ander ongedierte. De meeste honden hadden nooit andere mensen gezien behalve Antonio zelf en dan nog alleen om een beetje voer in hun hok te gooien. Op de Scooby site zijn nog voldoende foto's en verhalen te zien over de reddingsoperatie en de eerste maanden bij Scooby.

Uiteindelijk is Camino met een Scooby transport in April 2009 naar Nederland gekomen. Omdat ze zo extreem bang was in de GINN opvang in Nederweert belde Resy ons op of Camino in ons roedel van 12 Galgos kon worden opgenomen, om van onze honden te leren hoe het is om zonder angst voor mensen te leven. Met veel moeite konden Resy en ik haar in een hoek drijven en haar een riem aanklikken. Ze bewoog totaal niet meer, verstijfd van angst en ik heb haar naar onze bus moeten dragen.

Thuisgekomen na een rit van meer dan 2 uur opende ik de schuifdeur van de bus en daar lag ze nog precies zoals ik haar had neergelegd op een paar dekens. Ze keek me met grote ogen aan en durfde zich niet te bewegen. Zij lag daar doodstil en verstijfd van angst. Ik heb haar naar de tuin gedragen en op een bank neergelegd. Ze werd omringd door ons roedel die al snel in de gaten hadden dat ze dit meisje beter met rust konden laten. Ze herkenden waarschijnlijk haar angsten want de meesten honden van ons roedel waren in het verleden ook zo angstig en bang geweest.

Na haar voorzien te hebben van water en hondenbrokken binnen haar bereik, zijn we naar binnen gegaan met de rest van de honden. Af en toe gingen enkele honden naar buiten om nog eens aan haar te snuffelen. Na ongeveer 2 uur, het was ondertussen al donker geworden, zagen we een neusje verschijnen tussen de tochtstrippen van de deur. Camino kwam in een tijgersluipgang naar binnen en sloop via de keuken naar de andere deur weer naar buiten. We zaten er naar te kijken met tranen in onze ogen. Zo bang en toch bij haar soortgenoten willen zijn. Na een kwartier hetzelfde ritueel, alleen ging ze liggen bij de deur van de keuken zodat ze bij gevaar snel zou kunnen vluchten. De eerste nacht heeft ze buiten onder het grote afdak in een hondenmand met extra dekens doorgebracht.

Nu wil het toeval dat we een paar maanden daarvoor een ander bang teefje, Gabriella, in ons roedel hadden opgenomen. Toen ons roedel de volgende dag mocht spelen in de paardenzandbak, zagen Camino en Gabriella elkaar en gingen direct naar elkaar toe. Helemaal blij sprongen ze om elkaar heen en Camino vergat even dat ze bang was en was niet meer weg te slaan bij Gabriella. Omdat ze nu een maatje had kwam Camino ook binnen en vond een plekje in een hoek van de bank waar ze de hele dag te vinden was. Pas als het donker werd en wij op bed lagen, ging ze samen met Gabriella naar buiten om te plassen, een beetje te spelen en daarna samen binnen te eten en te drinken. Later bleek dat ze samen bij Antonio en ook samen bij Scooby in 1 paddock hebben gezeten, dus dit was voor hen beiden een geweldig weerzien en voor beiden een flinke hulp om samen hun trauma's te verwerken.

Volgende keer ga ik verder met het levensverhaal van Camino.

Met vriendelijke groet,
Rinus


Update 24 augustus 2010

Sinds dat Camino in April 2009 naar Nederland is gekomen, is er voor haar al veel veranderd en is ze op haar tempo al veel vooruit gegaan.

Ze is geheel opgenomen in ons roedel en is met de andere dames hier lid van de "waakbrigade".
Als er wat bijzonders te zien of te horen is buiten stormt ze samen met een paar andere honden naar buiten of naar het raam.
Ook diverse keren per dag in de zandbak spelen samen met de roedel, is iedere keer weer een hoogtepunt voor haar. Daar is ze dan echt hond tussen de andere honden.

Ze is nog steeds niet aan te raken maar ze is wel zover dat ze iets lekkers uit je hand pakt maar dan moeten er wel andere honden in de buurt zijn. Ook is ze een meester in het uit de lucht vangen als je iets naar haar toe gooit. Ze durft nu ook uit een drinkbak te drinken die vlak naast ons staat of voorzichtig achter je langs te gaan om op de bank te gaan liggen. Maar dan moet je wel haar negeren en haar niet aankijken.

Het lijkt of haar vooruitgang stilstaat maar toch zijn er kleine stapjes vooruit die voor haar hele grote stappen zijn. We zouden er een lief ding voor over hebben: om ook bij haar een slapertje uit haar ogen te halen of haar een halsband te kunnen aandoen of haar zomaar een aai over haar mooie kopje te geven, maar we zijn bang dat dat nog heel lang kan duren.

Volgende keer gaat het levensverhaal weer verder...
 
Met vriendelijke groet,
Rinus en Marina.

Update 19 januari 2013

Camino is dit voorjaar 4 jaar bij ons en heeft in die tijd, voor mensen, kleine stapjes vooruit gemaakt. Maar voor haar waren dit allemaal hele grote stappen. Als je zo getraumatiseerd bent, is ieder stapje vooruit een hele grote berg waar je overheen moet. In haar leven hier vertrouwt ze min of meer alleen ons, iedere vreemde wordt nog steeds op veilige afstand bekeken.
Haar halsband is 3 jaar geleden kapot gegaan en nog steeds is er geen kans, om zonder dwang er 1 aan te krijgen. Alleen met onweer en vuurwerk zijn wij even iets minder eng en kun je haar wel aanraken en aaien.
In de roedel doet ze overal aan mee en lijkt ze op al onze andere honden, maar als het even anders gaat dan normaal, vlucht ze weg.
De laatste maanden komt ze wel steeds meer vlak in de buurt bij je liggen, maar zodra ze haar naam hoort, of je naar haar kijkt, is ze alert.


Haar steun en toeverlaat is onze Gabriella, waar ze samen mee heeft gezeten bij de hondenverzamelaar in El Cuervo en bij Scooby.
Door toeval kwamen ze elkaar hier in ons huis weer tegen en zijn ze onafscheidelijk. Gabriella kan wel zonder haar, maar Camino is gelijk in paniek als ze Gabriella even niet ziet en is pas weer gerustgesteld als ze haar weer binnen ziet komen. We hopen dat Gabriella Camino overleeft, want anders zal ze ontroostbaar zijn.

Een paar weken geleden lag ze diep in slaap, in een stoel naast mij. Heel voorzichtig heb ik haar geaaid, zonder naar haar te kijken. Marina zag dat ze na een tijdje haar ogen opendeed en stilletjes toch lag te genieten,van het aaien. Op zo'n moment ben je dan de gelukkigste mens op aarde.
Ik heb iedere Kerstdagen gezegd, de volgende Kerst heb ik Camino kunnen aaien en nu is het toch gebeurd.
We hebben ook een paar ongecompliceerde honden in onze roedel, maar deze bijzondere dieren hebben toch een speciaal plekje in ons hart.

Mvg,
Rinus en Marina.

Update 8 april 2014

Camino, gaat voor haar doen, het laatste jaar grote stappen vooruit, al moet je alles met kleine stapjes en iedere dag weer herhalen voordat ze echt gelooft, dat je haar geen kwaad doet. Ze is nu zover dat ze, nadat wijzelf gegeten hebben, weet dat er voor haar iets over is. Ze staat dan in de keuken te wachten op haar stukje kaas of kip. Dit proces heeft maanden geduurd, iedere keer een stapje dichterbij.

De enige keren dat we haar echt kunnen aanraken, is tijdens het vuurwerk met Oud en Nieuw, en met zware onweer knallen. Als haar steun en toeverlaat Gabriella in de buurt is, loopt ze ook niet meer weg ,als je langsloopt. Een half jaar geleden had ze last van haar oren, en hebben we haar eerst moeten sederen voordat ze zover van de wereld was, om haar oren te kunnen schoonmaken.

Het mag eigenlijk niet, maar voor zulke  honden krijg je een extra plekje in je hart, en ben je blij met ieder stapje vooruit. Bange en getraumatiseerde honden, verdienen echt nog meer een plekje bij adoptanten dan "normale" honden, alhoewel dat niet altijd mogelijk is. Als ze moeten worden uitgelaten, gaan ze hier met het hele roedel tegelijk op een afgesloten terrein. Ze kunnen niet ontsnappen, en is alles vertrouwd en bekend voor hen.

Volgende keer meer over deze bijzondere hond. Bijgaand Camino en Gabriella in een nieuwe hondenmand, waar ze pas na een week in durfden.

Update 11 april 2015

Camino heeft een zware tijd achter de rug: 6 maanden geleden hebben we haar hartsvriendin Gabriela in moeten laten slapen. Ze waren samen bij de hondenverzamelaar in El Cuervo de Sevilla, samen bij Scooby en uiteindelijk werden ze bij ons herenigd. Ze is wel 10 keer wezen kijken bij haar vriendin voordat ze werd begraven in de honden speelbak.

De eerste dagen lag ze maar stil op de bank, maar langzaamaan ging ze steeds meer aansluiting zoeken bij de rest van de roedel. En nu trekt ze soms een sprintje in de zandbak. Ook komt ze nu 's avonds bij de rest in de woonkamer liggen. Nu is ze zelfs vrolijk en is overal bij betrokken. Ze komt nu zelfs soms 's nachts op het voeteind van het bed liggen.

Ze zal de rest van haar leven wel op een afstand blijven en bijna niet aan te raken, maar we zijn blij dat ze toch zo goed haar best doet en weer zin in het leven heeft.

Met vriendelijke groet,
Rinus & Marina en de roedel

 

M
M
M
M
M
M
M
M
M

Enkele van onze honden

S S S S S S