Over ons » Nazorgcoördinator

Nazorgcoördinator

Hoi!

Ik ben Tania Ekkerink-van Brandenburg. Ik ben 56 jaar, ik ben getrouwd met Petro en samen hebben wij een lieve dochter en schoonzoon. Samen met onze twee honden, Podenco Zina en “grippet” (mix Whippet/Greyhound) Djelli wonen wij in Maastricht. Sinds begin 2015 zet ik me in voor GINN. Ja, het is alweer een hele tijd en heb me gerealiseerd dat ik me nog nooit “officieel” heb voorgesteld.

Ik ben opgegroeid in Maastricht tussen honden. Mijn ouders hebben altijd boxers gehad en zo nu en dan waren er nestjes. Heerlijk, als ik uit school kwam, hup meteen naar de puppy’s. Maar ook vondelingen, zielige, zieke, uit de auto gezette honden; alles kwam bij ons. Mijn ouders hebben hun best gedaan voor deze stakkertjes. Zelfs een duif met een kapotte vleugel werd bij ons thuis gebracht. Het was alsof wij stroop aan de deur hadden: ja, noem het maar de zoete inval.

Het was dan ook niet zo raar dat ik in 1977! “Dierenverzorging” ging studeren in Barneveld. Een gewèldige tijd! Eigenlijk wel bijzonder voor die tijd, ik was immers pas 15. Ik moest intern, Maastricht–Barneveld  was toch wel een reis. Ieder weekend reisde ik op en neer. Naast de theorie was er stage. Ik heb verschillende stages gelopen: bij een manege, asiel, kinderboerderij, dierenarts en honden trimsalon, daar heb ik Airdales geplukt. En nog wat “snuffelstages”. Ik denk echt met een warm hart terug aan deze tijd! Eerlijk gezegd heb ik ook geen schoolfeest gemist! Dit is alles is meer dan 40 jaar geleden. Ik weet niet alles meer, maar de basis dat is toch wel blijven hangen en mijn liefde voor dieren, vooral voor honden, is blijven groeien en groeit nog steeds.

Na mijn studie was er geen droog brood te verdienen in de “dierenverzorging” en helaas zat mijn gezondheid niet mee. Na in een modezaak te hebben gewerkt ben ik als telefoniste/receptioniste gaan werken. Helaas liet mijn gezondheid me in de steek. Nadat heel wat jaren verstreken vlak na ons trouwen, hebben wij ons 1e hondje gekregen. Nee, geen windhond maar een kruising (echt waar) Teckel/Dalmatiër. Een hondje van vijf weken. Het was een ongepland nestje en de eigenaar moest er “vanaf”. O, het was net een klein muisje. En het groeide en groeide, het werd maar langer. Een Teckellijf met Dalmatiër vlekken aan de onderkant, dus werd de naam Vlekkie.  Héél eigenwijs, maar lief! 12 is ze geworden. Daarna een bruine Labrador, een echt goed meisje, maar ze had van alles! Epilepsie, een hartruis en wat je maar kon bedenken, had ze. Na 1,5 jaar dokteren en een paar operaties later……. is ze 7 jaar geworden. We waren er kapot van. Nee, ik wilde nóóit meer een hond. Teveel verdriet. Maar het huis was zo ontzettend leeg.

Toen zag ik onze Zina over het beeldscherm huppelen! Een Podenco van Beverly Farmer in Spanje. Een klein bolletje op 4 kleine pootjes. VERKOCHT! Ik was VERLIEFD. Onze dochter Roxy heeft als verrassing Zina onze Podenco “geregeld”, heel spannend allemaal. Een Podenco pup van 4 maanden. Een ongeleid projectiel, maar opgegroeid tot een lieve, aanhankelijke mooie dame. Maar we merkten dat Zina aan ons niet genoeg had, iedere dag naar de “Berg”, een losloopgebied in Maastricht, heel leuk, maar ze miste een maatje.

Zonder dat het de bedoeling was, kwam Djelli op ons pad, op een windhondendag in Oss. Arla van het Royal Dog Resort had me gevraagd of ik een hond mee kon nemen naar Oss, met een jasje “Ter adoptie”, dat heb ik haar meteen uitgedaan! Het was een match met Zina. Ze lagen met de kopjes tegen elkaar in de auto. Mijn dochter en ik waren op slag verliefd! Nu mijn man nog! Na wat beloftes: NIET op bed, NIET op de bank, (ik zou willen dat ik jullie alle foto’s kon laten zien, waar hij samen met de honden op bed en op de bank ligt) was hij snel overstag. Ons pleidooi was op zondag… en op  maandag is ze bij ons komen wonen! We hebben er nooit een seconde spijt van gehad.

Na een paar keer mee te zijn geweest naar de aankomst van een Galgotransport, dat ik overigens heel emotioneel vond en nog altijd vind, ben ik er in gerold: de windhondenwereld. Helaas is mijn gezondheid zodanig dat ik niet alles kan, daarom was ik heel blij met het telefoontje of ik Nazorgcoördinator wilde zijn voor GINN. Natuurlijk wilde ik dat. Daarna heb ik een tijd het beheer over de Database en chipregistratie gehad. Dit is inmiddels overgedragen aan een andere GINN collega. Ik probeer geen enkel transport te missen. Ik ben getorpedeerd tot “gastvrouw” Bij de transporten en maak hondenjasjes voor onze shelters en zo af en toe op maat.

Het mee functioneren in een heel gezellig en sterk team is echt helemaal top! Iedere keer weer als een transport aankomt, staan we met z’n allen klaar voor die lieve schatten en het blijft een genot om de honden na een lange reis de pootjes te zien strekken. We gaan allemaal voor het zelfde doel, ongeacht welke functie iemand heeft. Dat maakt GINN zo sterk en ik ben trots dat ik daar deel van uit maak.

Op naar het volgende transport!

 

M
M
M

Enkele van onze honden

S S S S S S