Informatie » Vergeten honden

Vergeten honden

Voor alle windhondenliefhebbers, die galgo’s en greyhounds adopteren…

Wij zijn heel erg blij dat jullie galgo’s en greys een beter leven geven en hen helpen hun verleden te overwinnen. Zij verdienen een beter leven, dus we zijn jullie daar dankbaar voor.

Wij willen jullie echter vragen, als je van plan bent om een windhond te adopteren, ook eens te denken aan de Vergeten honden. Dit zijn de oudere honden, de reuen, de zwarte honden, degenen die ziek zijn (Leishmaniose of een ander lichamelijk gebrek) en de bange/verlegen honden. Zij zijn net zo lief, net zo mooi en hebben het minstens net zo hard (of nog harder) nodig om een thuis te vinden. Velen van hen zitten al 1 of meerdere jaren te wachten en dat is niet eerlijk. Tijdens het jachtseizoen worden er tienduizenden gedumpt en de mooie en makkelijke honden gaan als warme broodjes over de toonbank en de minder gangbare honden blijven achter, bij het “overschot” van het jaar daarvoor en het jaar daarvoor.

In de 13 jaar dat ik Spaanse honden heb, heb ik zelf twee traumahonden geadopteerd. Bella, Podenca, vorig jaar overleden. Zij was overal bang voor buitenshuis. Maar met begeleiding en veel geduld is zij helemaal hersteld binnen een jaar of drie.  Het kost gewoon tijd. Matsi, zwartwitte galga, nu 5 jaar bij mij. Grote paniek bij alles wat ze tegenkwam. Overal bang voor, mensen, gillende kindertjes, fietsers, auto’s, de wind en waaiende takken en blaadjes. De grote paniek is nu wel weg, maar ze zal altijd een bange hond blijven, dat gaat er niet meer uit. Maar zij mag zijn, wie ze maar kan zijn. Rekening houdend met haar angsten en proberen bepaalde dingen te omzeilen, is dat prima te doen. Ik wil wel een onderscheid maken tussen verlegen/schuchtere honden en een traumahond. Een verlegen hond is zijn vertrouwen kwijt in de mensen. Na adoptie merken ze dat ze met liefde worden behandeld. Vaak overwinnen ze hun schuchterheid na 1 of enkele weken.

Ik heb een oudere zwarte galga, Sonrisa, van 7 jaar. Prachtig lief gezichtje met die grijzende snoet. Een liever meisje heb je nooit gezien. Stabiel, evenwichtig, zachtaardig en een grote knuffelbeer. Zij is de kalme factor in mijn roedel. Topgirl!

Ik heb een galgo met Leishmaniose en een kapotte achterpoot geadopteerd, Sabri, 7 jaar bij mij geweest, in juli dit jaar overleden op 12-jarige leeftijd. Mijn allergrootste vriend en the love of my life. Met medicatie is zijn Leishmaniose altijd goed onder controle geweest, met jaarlijkse bloedtesten om controle te houden.

Ik heb ook andere galgo’s gehad (en heb ze nu nog) waar niets “aan mankeert”: Brego en Floyd, lieve galgoreuen, die inmiddels al niet meer leven. Odie, klein teefje en dikke pretletter en sinds kort Tomi, 4 jaar oud, mooie sterke brindle reu, lieve, lieve schat. Ik heb dus altijd een mix gehad van “normale” honden en honden waar wat mee is. Dit is heel goed te doen, want de sterken helpen de zwakken, de blije en stabiele honden helpen de bangerds.

En als je een traumahond of Leishmaniosehond niet aandurft, dan kun je ook gaan voor een zwarte hond of een oudere hond, waar geen problemen mee zijn. Of kies eens een keer een reu. Als je ze maar een veilige en warme plek en veel liefde kunt bieden. Dat is alles wat ze nodig hebben.

Kortom: Ik wil jullie vragen om alsjeblieft ook eens te kijken naar een hond die minder kans heeft vanwege ziekte, vachtkleur, leeftijd of angst. Ook zij hebben het hard nodig om gekozen te worden.

Dankjewel namens de Vergeten honden.
Tina – webmaster GINN.

M
M
M
M
M
M
M
M

Enkele van onze honden

S S S S S S